Antystatyczne posadzki epoksydowe ESD

Trwałość zależy od grubości systemu i sposobu użytkowania: cienka powłoka ESD wytrzyma krócej niż grubowarstwowa posadzka samorozlewna. Rezystancja może się zmienić nawet bez widocznych uszkodzeń, na przykład pod wpływem zabrudzeń albo innego środka czyszczącego. Dlatego zalecamy pomiar kontrolny co najmniej raz w roku i po każdej zmianie sposobu czyszczenia. Wiążący odstęp między pomiarami określa plan weryfikacji w twoim programie ochrony ESD.

Posadzka przewodząca i rozpraszająca różnią się rezystancją względem ziemi. Według ANSI/ESD STM7.1 posadzka przewodząca ma najwyżej 1×10⁶ Ω, a rozpraszająca więcej niż 1×10⁶ Ω i mniej niż 1×10⁹ Ω. Do produkcji elektroniki, serwerowni i laboratoriów z reguły wystarcza rozpraszająca, bo EN IEC 61340-5-1 wymaga rezystancji poniżej 1×10⁹ Ω. Decyduje jednak badanie całego układu z obuwiem, które noszą pracownicy. Przewodzącą wybiera się, gdy wymaga jej program ochrony ESD lub odbiorca. W strefach zagrożenia wybuchem obowiązują inne zasady, które opisujemy na stronie o posadzkach ATEX.

Na posadzce ESD nosi się obuwie ESD, którego podeszwa odprowadza ładunek do posadzki. Decyduje cały układ człowiek–obuwie–posadzka: zgodnie z EN IEC 61340-5-1 musi mieć rezystancję względem ziemi poniżej 1×10⁹ Ω, a napięcie na ciele w teście chodzenia według IEC 61340-4-5 musi być niższe niż 100 V. Badanie wykonuje się więc w obuwiu, które pracownicy naprawdę noszą. W praktyce skuteczność obuwia kontroluje się testerem, z reguły codziennie przy wejściu do strefy chronionej (EPA).

Rezystancję gotowej posadzki względem ziemi mierzy się według IEC 61340-4-1 elektrodą o masie 2,5 kg w kilku miejscach powierzchni. Jeśli posadzka uziemia ludzi, mierzy się także rezystancję układu człowiek–obuwie–posadzka oraz napięcie na ciele podczas chodzenia według IEC 61340-4-5. Na wynik wpływają wilgotność powietrza, czystość posadzki i obuwie, dlatego przy pomiarze zapisuje się też warunki, w jakich go wykonano.

Limit EN IEC 61340-5-1 mogą spełnić oba rozwiązania i w obu przypadkach decyduje pomiar gotowej posadzki. Wylewana posadzka epoksydowa jest ciągła, bez łączeń między elementami, i nakłada się ją bezpośrednio na przygotowane podłoże betonowe. Wykładziny PVC ESD i płytki mają łączenia i układa się je na kleju przewodzącym albo luzem. Wybór zależy od obciążeń, stanu podłoża i sposobu czyszczenia. Wykonujemy wylewane systemy epoksydowe.

Tak, jeśli wybrany system na to pozwala. O antypoślizgowość dba się na przykład w zakładach z czyszczeniem na mokro, o odporność chemiczną – w laboratoriach. Wybieramy system, dla którego producent deklaruje wszystkie wymagane właściwości jednocześnie. Na przykład dla matowej powłoki zamykającej ESD Sikafloor-305 W ESD karta techniczna podaje klasę antypoślizgowości R11 według DIN 51130. Klasa dotyczy układu warstw, który badał producent. Klasy R wyjaśniamy na stronie o posadzkach antypoślizgowych.

Czas realizacji zależy od powierzchni, stanu podłoża i wybranego systemu. Prace mają kilka etapów: przygotowanie i gruntowanie podłoża, montaż punktów uziemienia i taśm miedzianych, przewodząca warstwa pośrednia, wierzchnia warstwa ESD i pomiar. Między warstwami trzeba zachować czasy oczekiwania z karty technicznej. Harmonogram ustalimy po oględzinach.

Posadzkę ESD czyść zgodnie z zaleceniami producenta systemu. Nie stosuj błonotwórczych środków nabłyszczających, preparatów matujących ani dodatkowych „upiększających” powłok, które nie są częścią systemu ESD. Pogarszają przewodność powierzchni i mogą podnieść rezystancję posadzki nawet powyżej limitu. Po zmianie środka czyszczącego albo po naprawie zalecamy ponowny pomiar rezystancji.

Wycenę przygotowujemy indywidualnie. Cena zależy głównie od powierzchni i stanu podłoża, od wybranego systemu (cienka powłoka ESD albo grubowarstwowa posadzka samorozlewna), od liczby punktów uziemienia i od tego, czy potrzebujesz posadzki rozpraszającej, czy przewodzącej. Zapytanie możesz wysłać przez formularz wyceny.